Making Friends  การคบหาเพื่อน

ดูจะเป็นเรื่องที่ต้องเรียนรู้กันตั้งแต่เริ่มเข้าโรงเรียน เพื่อช่วยการเรียนรู้ของลูกหลานในวัยเด็ก เพราะเป็นเรื่องที่สำคัญพื้นฐานของทุกชีวิตที่เกิดมาทีเดียวเลย

คนทั่วไป :  เขาจะคบหาเพื่อนด้วยการสังสรรค์ เฮฮาสนุกสนาน ดูมีความสุข  ส่วนใหญ่เขาก็จะได้เพื่อนที่ขาดความจริงใจ แถมยังมักนำชีวิตไปสู่ความหายนะ

คนฉลาด :  เขาจะคบหาเพื่อนจากการทำงาน เป็นเครือข่ายที่จะช่วยสนับสนุนเกื้อกูลกัน และในอนาคตก็สามารถประสบความสำเร็จในชีวิต แต่เมื่อล้มเหลว มิตรภาพก็จะจางหายไปด้วย

คนมีปัญญา : เขาจะเลือกคบเพื่อนที่เข้าใจกัน บนพื้นฐานจิตใจที่เอื้อเฟื้อ ทุกข็สุขด้วยกัน เพื่อนเหล่านี้จะเป็นเพื่อนที่จริงใจ เป็นเพื่อนแท้ มิตรภาพของพวกเขาจะอยู่เหนือคำพูดใดๆ เหนือเงื่อนไขทั้งปวง

       ( อ้างอิงจากหนังสือ The Foolish  The Clever  The Wise ของ Charles Akara)

การฝึกสร้างนิสัยเลือกคบหาเพื่อน :  อย่างที่บอก การเลือกคบเพื่อนคงต้องเป็นภาระหน้าที่ของพ่อแม่ผู้ปกครองและครูตอนที่เธอยังเป็นผู้เยาว์  แต่เมื่อเติบใหญ่แล้ว เธอก็สามารถพิจารณาด้วยตนเองได้ไม่ยาก ถ้าตั้งใจมองหาเพื่อนที่เป็นกัลยาณมิตร 

นั่นคือ  เพื่อนคนใดที่คบกันแล้ว มีแต่พาเราไปเสียเงินทอง เสียเวลา ชีวิตหมดไปกับเรื่องที่ไร้สาระ ไม่ก่อให้เกิดสติ ปัญญา ความรู้ ความคิด ความเข้าใจ ที่ช่วยให้เรามีดีในด้านใดด้านหนึ่งเลย  นั่นคือคบแล้วเราไม่ฉลาดในทางที่ดีเลย ก็ให้เลิกคบเสีย  เดินให้ห่าง ไปเป็นเส้นขนานก็ได้ ถ้าหลีกหนีเขาไม่พ้น 

ส่วนเพื่อนที่แนะนำ ชี้แนะให้เราได้รับรู้ ได้เข้าหาความรู้ ความเข้าใจในสิ่งที่ดีมีประโยชน์  ได้การได้งานที่ชอบที่ควร ไม่ว่าจะเป็นทางโลกทางธรรม ล้วนทำให้ชีวิตเราดีขึ้น  ก็ถือว่าการคบหาเป็นเพื่อนนั้น ดีงามแล้ว ที่สำคัญคือ เราต้องแยกแยะออกว่าอะไรดีหรือเลว ผิดหรือถูก จิตใต้สำนึกของมนุษย์ล้วนเป็นจิตที่มีธรรมะสัญญา  เขาจะส่งสัญญาณบอกเราเสมอว่าถูกหรือผิด  แต่เรามักจะมีข้ออ้างข้อแก้ตัวที่จะฝืนทำในสิ่งที่ผิดต่างหากล่ะ  ไม่เป็นไรนะ ชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้เสมอค่ะ